Oğlu ermənilər tərəfdən döyüşən muzdlu rus snayperin anası: O, Bakıda kimi axtarırdı?

Oğlu ermənilər tərəfdən döyüşən muzdlu rus snayperin anası: O, Bakıda kimi axtarırdı?

BAXAR.AZ Kulis.az - a istinadən 1995-ci ildə lentə alınan “Ümid” bədii filminin təhlilini təqdim edir.

Hadisələr 1990-cı illərdə, Birinci Qarabağ savaşı dönəmində baş verir. Bakıya vertolyotla xeyli yaralı gətirilir. Yaralılar arasında üzü tanınmaz hala düşmüş, ağır yaralanmış naməlum əsgər də var. Onun kimliyi bilinmir. Qardaşını, oğlunu, ərini axtaran insanlar bu naməlum əsgərə ümid kimi baxırlar. Yəni onların hər biri ümid edir ki, naməlum əsgər onların doğması ola bilər...

“Ümid” 1995-ci ildə Gülbəniz Əzimzadə tərəfindən çəkilib. Filmin lentə alındığı il ölkədə həddən artıq çətin vəziyyət yaşanırdı. Bir tərəfdən itirilmiş torpaqlar və canlı itkilərimiz, digər tərəfdən iqtisadi böhran, siyasi hakimiyyətdə təmsil olunanlara inamsızlıq, mənəvi sarsıntı insanlarda indiyə və gələcəyə ümidsizlik yaratmışdı. Yəqin ona görə baş verənlərin kontekstində G. Əzimzadənin “Ümid” adlı film çəkməsi təsadüfi deyildi.

Filmdə ilk epizodlar 1990-cı il yanvar hadisələrinin sənədli xronikası ilə başlayır. Ümumiyyətlə, film boyu sənədli xronikalar əhvalata daxil edilib. Və bu kadrlar siyasi-fəlsəfi-poetik mətnlərin səsləndirilməsi ilə göstərilir.
Hadisələr bir gün ərzində hospitalda baş verir. Bu müddətdə tamaşaçı həm o dövrün xaotik vəziyyəti, həm cəmiyyətin pessimist əhval-ruhiyyəsi ilə tanış olur. Əsas motivlərindən biri müharibənin fəsadlarından birini vurğulamaqdır: insanların ölməsi, şikəst olması, itkin düşməsi.

Burda demək olar ki, hər personaj özü-özünü sorğulayır. Məmməd Səfanın qəhrəmanı müharibəyə könüllü gedən qardaşından xəbər gözləyir və o, naməlum yaralının qardaşı olduğunu güman eləyir. Həkimlə söhbətindən bəlli olur ki, o, qardaşının müharibəyə getməsini istəmirmiş. Bununla belə iç monoloqunda özünü sorğulayır ki, mövcud davranışı doğrudurmu?!

Həkimlərdən biri (Məfkurə Məhərrəmova) müharibədə kişiliyini itirmiş əsgərin intihar etdiyi ağacı, cəbhədən xəbər ala bilmədiyi ərini hospitalda axtarmağa gəlmiş gənc qadına (Ulduz Kazımova) danışır. Və qadın ağaca elə laqeydliklə, etinasız baxır ki, sanki sıradan bir hadisəyə reaksiya verir.

Əhvalatda dərin faciə olsa da, bu, ekranda yaşanmır.

Film “Ümid” adlansa da, burda daha çox motivasiya və ümiddən, düşüncələri qıcıqlandıran məqamlardan çox, milli əzikliyimiz və gücsüzlüyümüzdən qaynaqlanan komplekslərimizi görürürük.
Final epizodlardan birində naməlum əsgər ölür və onda öz doğmalarını tapacaqlarına ümid bəsləyən adamların hamısı ondan imtina edir. Çünki ümidlərini itirmək istəmirlər.

Filmin quruluşçu operatorları Rafiq Quliyev, Mixail Xarçenko, bəstəkarı Aydın Əzim Kərimoğludur.


Bizi Telegramda oxuyun


OXŞAR XƏBƏRLƏR